| ~TiktUktoN~님의 프로필แล้วคนข้างๆ นี่เธอ ไม่รั...사진블로그리스트 |  도구  도움말 |
แล้วคนข้างๆ นี่เธอ ไม่รักบ้างเหรอ ไม่เคยจะมองมา น้อยใจเป็นบ้า ที่เธอ ไม่ให้ความสำคัญ
9월 3일 หลังจากที่ไม่ได้...เหลียวแล space มานานไม่ได้ update มานานโคตร เพราะว่าขี้เกียจ ไม่ใช่ไม่มีเวลานะ แล้วก็ไม่ใช่ไม่มีเรื่องด้วย แต่ว่ามีเรื่องโคตรเยอะไง เลยขี้เกียจพิมพ์ ว่าด้วยเรื่องอะไรดีหว่า????
จะย้อนดีรึป่าวนะ ....ย้อนหน่อยละกัน ว่าด้วยเรื่องที่ไปฝึกงานก่อนละกันนะ เอาสั้นๆ ให้พอจำได้เมื่อมาอ่านทีหลังละกัน คือแบบว่าได้ไปฝึกงานที่ TCL ( สยามบรรจุภัณฑ์ แปลให้...เผิ่อใครไม่รู้จัก) ก็มันส์ดี ได้เจอพี่ๆ ทั้งที่เป็นเด็กฝึกด้วยกัน หรือ พี่ๆที่เป็นพี่เลี้ยงและไม่เลี้ยง ต้อนรับขับสู้อย่างดีโคตร ...อย่างกับว่าเราเป็นลูกค้าคนสำคัญ ดูแลเอาใจใส่ดีทีเดียวทั้งๆที่เราเป็นเด็กฝึกงานธรรมดาๆ ที่มักจะทำเรื่องไร้สาระมากกว่าเรื่องมีสาระก็ตาม ไปฝึกงานได้ความรู้เยอะแยะเลย แต่ที่เรียนมาไม่ได้ใช้เลยอ่า(อาจจะเรียนไปกะนิดนึง++กะสมองเท่าขี้เล็บมดคนเก็บความรู้ที่เรียนได้ไม่หมด) เอาเป็นว่าสรุปง่ายๆคือ คุ้มค่าที่เลือกมาฝึกงานตอนปี2 เพราะยังไงๆก็ดีกว่านอน เที่ยว เล่น ไร้สาระ ไปวันๆ เหมือนแต่ก่อนนะ ...จบ เรื่องแรก...
มาเรื่องสอง เรื่องไรดีหว่า....เอาเรื่อง งานalumniก่อนละกัน แบบว่าเป็นงานที่ทำให้เราปวดหัวโคตรๆ อ่า เพราะว่าอาจารย์มาบอกตอน อีก 3 วันจะมีงานว่า "เออ..ขอให้ปี3มีการแสดงด้วยได้มั้ย" จะปฎิเสธยังไงละ ก็ต้องก้มหน้ารับมาอย่าง มี inner "..แล้วใครจะแสดงวะเนี่ย คนก็ไปน้อย แถมมันยังจะออกจากงานกันเร็วอีก...ซวยสิกู..."
เพราะอย่างนี้น่ะเองมันถึงไม่มีใครยอมเป็น Head กันสักคน...ผ่านไป 1วัน ยังคิดไม่ออกว่าใครจะแสดง ++แสดงอะไร หัวจะระเบิด แล้ว พอมาวันที่ 2 คิดได้ ดีใจแทบแย่ หาอุปกรณ์หาคนแสดงได้แล้ว...เหลือแต่หาเพลง ช่วงนี้ ดีใจโล่งอก...รอดแล้วกู ตกดึก น้องแอร์ โทรมาบอกว่า เพลงไม่ได้ ต้องเปลี่ยนการแสดง inner "โอ้วๆๆๆ พระเจ้า...แกล้งกูหรือไงเนี่ย นั่งเครียดหัวบานไปอีกวัน" รุ่งขึ้นวันสุดท้ายแล้ว หน้าเครียดทุกคนไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะอาจกัดแล้วติดเชื้อได้...นั่งคิดไปซักพัก ตกลงกันว่าให้ อรแสดงคาบาเร่..อรตกลง หาชุดได้แล้ว ทุกอย่างพร้อม...สบายใจแล้ว...พรุ่งนี้แสดง ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว นอนหลับอย่างรวดเร็ว ++ฝันดี แต่แล้ว ทันใดนั้น ตอน 5 ทุ่มกว่าๆ อรโทร มา งัวเงียๆ มารับ แล้วอรก็พูดประโยคทำร้ายจิตใจโคตรๆว่า "ติ๊ก..พ่ออรไม่ให้ไปเพราะเดี๋ยวอรเอาตาแดงไปติดเพื่อน"...แล้วทำไงละ เครียดอีกแล้วสิ กู...ทำไมชีวิตนี้มันต้องให้ความหวังแล้วทำลายต่อหน้าต่อตา 2 รอบแล้วนะเว้ย กูเคยไปทำผิดอะไรไว้หนักหนาถึงได้โดนลงโทษเยี่ยงนี้วะ...เซ็งสุดๆ นอนไม่หลับเลย...รุ่งเช้า ตื่นมาอย่างปวดหัวอ่า...โทรหาเพื่อนๆ สรุปได้ว่า ให้ร้องเพลง อะไรก็ได้ ร้องไปเหอะ แสดงแป๊ปๆ เอง ความซวยตกอยู่กะเราอีกแล้ว จะเรื่องอะไรล่ะ ก็เรื่องที่ว่าต้องเป็นคนร้องนี่ดิ ซวยทุกทีเลยเว้ย แต่ยังดี มีช้างร้องเป็นเพื่อน...ทำให้ผ่านมาได้ด้วยความทุลักทุเล...แต่ ร้องดีนะเว้ย มีแต่คนชมตลอดเลย 555....จบ...เรื่องซวยๆ ของเรา...วันนี้เอาไปแค่นี้ก่อนละกัน ขี้เกียจแล้ว
3월 23일 กินข้าว...วันเกิดพี่ผึ้งไปกินกันที่...Sping Dining room แถวๆสุขุมวิท..
บรรยากาศร้านถูกใจสุดๆ...พวกเรา(พี่ผึ้ง พี่andy พี่แป้ว พี่วีณ พี่ตุ๊ก แล้วก็น้องติ๊ก)นั่งที่สนามหญ้า...เป็นโต๊ะเล็กๆ+แสงเทียน..แล้วก็นั่งบนbean bag สี่เหลี่ยมใหญ่ๆ...ใหญ่แบบนอนได้เลยอ่า.....
ร้านนี้คอลเทลอร่อยมากกกก อาหารก็ใช้ได้ แต่แพงได้เรื่องเลย (เอาเป็นว่าได้กินบรรยากาศละกัน 555 จะได้ผอมๆซะที) กินไปถ่ายรูปไปแล้วก็...มาตกลงกันว่าให้แต่ละคนทำหน้าทุเรศๆแล้วถ่ายรูปกัน เล่นเอาฮากัน...ร้านแทบแตก....
กินของคาวเสร็จก็ย้ายเข้าไปนั่งข้างในzoneของหวาน ไปสั่งเค้ก เจอ พล ตัณฑเสถียร ....อ้าว!!ร้านนี้ของพลหรอ???? เพิ่งรู้....ว่าแต่จัดร้านเก่งดี ชอบๆๆๆ ไปสั่งเค้กแล้วก็บอกให้พี่เค้าปักเทียนให้ด้วย....
นั่งรอนานมาก......เค้กก็ยังไม่มา....จนพี่ผึ้งไปเข้าห้องน้ำ สักพักก็มีกลุ่มพนักงานถือเค้กเดินร้องเพลงมา...ไอ้เราก็...งง แล้วรีบบอกไปว่าเจ้าของวันเกิดไม่อยู่ตอนนี้ไปเข้าห้องน้ำ...เท่านั้นแหละ ขำกันหมดเลย...พนักงานก็ขำ พลก็ขำ แล้วพวกเราก็ขำ เลยตกลงกันว่า เดี๋ยวพี่ผึ้งมาแล้วจะให้สัญญาณละกัน ....555 แล้วพวกเราก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องตามเดิม จากนั้นก็เป็นการอวยพรวันเกิด กินเค้ก...และพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน.....
PS. Happy birthday นะ พี่ผึ้ง มีความสุขมากๆๆๆๆ 3월 21일 เกรด......materials เจอชาonlineมันถามว่ารู้เกรดยัง....ก็บอกมันว่าขอทำใจก่อนอย่าเพิ่ง....ก็เลยถามของมันก่อน มันตอบมาว่ามันได้C เราก็เดาๆว่ากูคงได้D ไม่ก็D+...แต่มันเสือกบอกมาว่าให้กูคิดดีๆ ว่ากูทำได้แค่ไหน แถมยังบอกอีกว่า จะเลี้ยงปลาหรือว่าหมา ก็ต้องเลือกหมาดิวะ...(ในใจมึงเอาไงกะกู...กูเสียวนะเว้ย..มันหลอกกูหรือว่าเรื่องจริง....อึ้ง...)
โทรไปถามดีก่า ฟังจากน้ำเสียงเอา..คงเดาได้ว่ามันหลอกหรือเรื่องจริง..แต่ว่ามันยังคงยืนยันเหมือนเดิม....ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ กูได้Fเหรอ....shockไปเลย...กูเรียนsummerไม่ได้นะ เพราะติดฝึกงาน ชามันก็บอกว่ายกเลิกฝึกงานไม่ได้หรอ....ไม่ได้ดิวะทุกอย่างจัดการไปหมดแล้ว จะมายกเลิกก็ไม่ดีนะเว้ย(แบกความรับผิดชอบไว้หลายอย่างนะเว้ย..ทั้งชื่อเสียงคณะ+ภาค ไหนจะของกูอีกล่ะ ถ้ายกเลิกคงไปฝึกหรือ ทำงานที่นั่นอีกไม่ได้ เสีย credit กูหมด...ทำไงดีๆๆๆ) Shockๆๆๆๆๆๆมากๆๆ ถามวนไปวนมา สติหายไปแล้ว................ไม่นะ................คิดๆๆหาทางออก....
จนกระทั่ง มันคงสงสาร+ทนไม่ได้ เพราะกูไม่มีสติเหลือแล้ว...เลยเฉลยมาว่า "กูได้C" ดีใจแทบตาย แต่กูยังเกิดอาการ After Shock ต่ออีกสัก5-10นาทีได้ กว่าจะกลับมาเป็นปกติได้......มึงอย่าเล่นอย่างงี้อีกนะ กูอาจหัวใจวายตายได้นะเว้ย
สรุปก็คือไม่มีคนได้F อาจารย์...ช่วย น่ารักที่ซู๊ดดดดดดดดเลย
PS.นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่มึงหลอกกูไอ้ชา......
ครั้งแรก ตอนดูคะแนนstat หลอกว่ากูคะแนนแย่ ทั้งๆที่กูคิดว่ากูทำได้แน่นอน......
ย้อนอดีต......ชาโทรมาบอกว่าคะแนนstatออกแล้ว เราก็ถามว่าเราได้เท่าไหร่(เพราะกูมั่นใจมากกกกกกกกกก) มันบอกมาว่า "มึงทำไร..ของมึง ได้คะแนนน้อยมาก"...กูก็Shockไปเลย กูว่ากูทำได้ หรือว่ากูเขียนผิด...ลืมไรป่าววะ ฝนผิดเฮ้ยมันไม่มีฝน กาผิด หรือจารย์ตรวจผิดวะ ...ทำใจอยู่นาน ก็ตัดสินใจ มึงบอกมาเหอะ...กูทำใจแล้ว....มันก็บอกมาว่า "มึงได้..........85 เต็ม 90 " เท่านั้นแหละ กูด่า มันเลย....มึงจะหลอกกูทำไมวะ...ไอ้เวร กูก็ว่ากูทำได้อย่างมั่นใจ หลอกซะกูใจสลายเลย.....ไอ้เพื่อนเวร
แล้วมาเรื่องนี้อีก....แต่ฝีมือมึงพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ...เสียงไม่มีพิรุธเลย คราวก่อนยัง...คิดว่ามึงจะหลอกกูรึป่าว?? (อาจเป็นเพราะกูทำได้ด้วยก็ได้)
ขอด่าอีกทีนะ "ไอ้เพื่อนเวร...." แต่กูก็ยังรักมึงอยู่นะเว้ย 3월 20일 SuRvEy TrIp aT rAyoNgแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่ตี5....แล้วก็คิดว่าต้องโทรไปปลุกคุณชายเต้...คิดไปคิดมายังเช้าเกินไป อีกครึ่งชม.ละกัน จึงนอนต่อ.....
หลังจากจัดการธุระสวนตัวเสร็จก็ไปขึ้นรถไฟฟ้าไปเจอกันที่สถานีรถไฟฟ้าอ่อนนุช...ได้ข่าวว่านัดกัน7โมง...พวกไอ้เต้มาถึง7โมง40 lateตั้ง 40นาที อะไรวะกูอุตส่าห์ลงทุนโทรไปปลุกก่อนเวลานัดตั้งชม.ครึ่งนะเว้ย ใครเป็นตัวต้นเหตุวะ?? (เต้ ส้ม หรือว่า จิม ที่ทำให้มาช้า)..แล้วพอเจอทุกคนสภาพยังกะศพ ได้ข่าวมาว่านอนไม่ค่อยพอกัน นั่นก็อีกแหละ กูอุตส่าห์โทรไปเตือนว่าให้รีบกลับบ้าน แล้วนอนเร็วๆ..แล้วเป็นไงล่ะ ไม่เชื่อกูซักคน แล้วออกมาเป็นศพยังงี้อ่า เกือบโวยรถแตกแล้วมั้ยล่ะ แต่ช่างมันเหอะ
เริ่มออกเดินทาง จริงๆแล้วเรียกว่าเริ่มคลำทางจะดีก่า...คลำไปคลำมาสักพักใหญ่ๆๆๆ ก็เจอหาด 555 คลำทางกันเก่งจริงๆ แต่ระหว่างที่เรา เต้ จิม ได้คลำทางกันอยู่นั้น ส้มซึ่งขึ้นรถมาก็เอาแต่หลับบนตักกู...ช่างสบายจริงนะ... ส้ม
surveyไปหลายที่ ได้ที่น่าสนใจมาหลายที่อยู่เหมือนกัน.. จากนั้นก็เริ่มหาอะไรลงท้อง พอท้องอิ่มก็เริ่มเที่ยว..จากตอนแรกที่คิดว่าจะนั่งเล่นริมทะเล...เล่นน้ำทะเลสักพักก่อนค่อยกลับ แต่พวกเราไม่สามารถทนกับสภาวะอากาศอันร้อนอบอ้าว (ร้อนจะตาย......อยู่แล้ว)ได้ จึงตกลงกันว่าจะไปสวนเสือ (555 เสือ..ที่น่ารัก ชอบๆๆๆ...) แต่พอขับรถไป ก็เห็นท้องฟ้าอันมืดคลึ้ม...และฝนเม็ดโคตรโตก็ลอยมาโปะติดอยู่บนกระจกหน้า จากนั้นก็ตามมาอีกเป็นพรวนเลย จนกระทั่งพวกเราตระหนักได้ว่า "ที่ปัดน้ำฝนไม่ช่วยอะไรเลย" เพราะทุกสิ่งทุกอย่างขาวโพลนไปหมด ต้องขอบใจ ไอ้คุณเต้...ที่ขับรถได้ดีมาก..ทำให้พวกเราปลอดภัย 555 ...ตอนนี้ส้มกะจิมหลับอีกแล้ว หลับกันเก่งจริงเว้ย ส่วนไอ้เต้..ห้ามหลับนะเว้ย!!!! ถ้าหลับ...พวกกูตายแน่ๆๆๆ กูอนุญาติให้แค่หาวตลอดทาง 55...
และแล้วพวกเราก็อดไปดูเสืออ่า (โคตร...ซวยเลย )เพราะว่าฝนตก+มันใกล้จะปิดแล้วด้วย เลยตัดสินใจกลับกันดีก่า เศร้าหว่ะ....
หลังจากขับรถกลับเต้ก็ไม่สามารถทนความง่วงได้อีกต่อไป จึงให้ส้มขับแทน แล้วไอ้คุณชายก็มานอนคุดคู้อยู่ด้านหลัง เนื่องจากเกือบจะถึงบางนาแล้ว(ทางที่ทั้งคู่ถนัด 555) พอใกล้ๆถึงบ้านส้มไอ้คุณชายก็ตื่นพอดีแล้วพบว่าเมื่อยเหลือเกิน จะให้ไม่เมื่อยได้ไงวะ ก็แกเล่นนอนขดยังกะลูกบอล...ไม่เมื่อยก็แปลกแล้ว ตอนแรกกะว่าจะจิ้มๆให้มันนอนดีๆ แต่คิดไปคิดมามันหลับอยู่...ไม่กวนดีก่า เลยปล่อยมันไป ส่งส้มเสร็จก็ไปฤกษ์ไปส่งเรากะจิมที่รถไฟฟ้าอ่อนนุช...คือเราขึ้นรถไฟฟ้า แต่จิมขึ้นtaxi หลังจากนั้นก็สลายตัว
กลับมาบ้าน "พ่อ..งง.." ว่าไมกลับมาเร็ว จึงบอกไปว่า "ร้อนแทบตับแตก...ไม่มีอารมณ์เที่ยวแล้ว"
PS.ไปคราวนี้ ส้มได้ความรู้ใหม่เต็มเลย
1.เขาดิน...อยู่กรุงเทพฯ นะส้ม
2.เขาดิน คือ สวนสัตว์ดุสิต นะส้ม
มีรูปประกอบบ้างเล็กน้อย....ไม่ค่อยได้ถ่ายหว่ะ...
ไม่มีรูปจิมเลยอ่า...เพราะถ่ายตอนมันหลับ มีแต่ท่ามันหลับ ไม่สามารถเอาลงได้เนี่องจาก เป็นภาพต้องห้าม ... 3월 18일 ไปJJ + meeting ครูเป็ดโดนชาริณีโทรมาปลุกแต่เช้า (ก็ไม่เช้าหรอก 9 โมงแล้ว) โธ่...ไอ้พวกมารผจญการนอน อ๋อ มีไอ้เพชรอีกตัวนึง...จะรีบตื่นเช้าไปไหนกันวะ อยู่บ้านมันต้องตื่นสายๆๆ ทีตอนไปเที่ยวละมึงนอนเร็วตื่นสายเชียวนะ...
หลังจากโดนงัดจากเตียงออกมาได้ (จริงๆแล้วก็หลับต่อมาตื่นอีกทีเกือบ 11โมง555)
ไปJJ กะชา โอ้ย..จะบ้าตาย คนเยอะชิบหาย....ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ นี่ถ้าไม่ได้สัญญาไว้นะ ให้ตายก็ไม่ไป เพราะว่าJJ ไปได้แค่หน้าหนาวเท่านั้น เดินไปเดินมา ไหงคนตั้งใจมาเดินไม่ค่อยได้อะไรเลยวะ แต่กูสิไม่ได้ตั้งใจมาเดิน แค่มาเป็นเพื่อนเฉยๆ...ถือถุงพะรุงพะรัง....เจออะไร ซื้อดะเลย...แล้วเป็นไง กระเป๋าแฟบสิครับท่าน... นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องไปsurvey tripวันจันทร์นะ ก็คงซื้อเยอะกว่านี้อีกเท่าตัว เพราะไม่ต้องเจียดตังค์ไปsurvey เฮ้อ....ไว้ไปใหม่ละกันนะ เมื่อ..อากาศดีกว่านี้หรือว่าเมื่อไหร่ที่ตูมีชุดติดแอร์ (นึกสภาพชุดนักบินอวกาศอ่า คงประมาณนั้น แล้วข้างในก็เย็นๆ..แต่คงหนักน่าดู ) หลังจากซื้อของที่เป็นสมบัติส่วนตัวเสร็จ ก็ต้องไปซื้ออาหารปลาให้พี่ตุ๊ก โห...เป็นอะไรที่หายากมากเลย ทางที่จะไปตรงที่เลี้ยงปลาอ่า
พอหาเจอก็ต้องผ่านตรงสัตว์เลี้ยง ไอ้ที่น่ากลัวที่สุดก็คือกระบะหนอน... เดินไปๆ ได้ยินเสียงนก ก็คาดว่าต้องมีหนอนขายแน่นอน ทันใดนั้น...สายตาอันแหลมคง + ความช่างสังเกตที่มีอยู่แล้ว + ความรู้สึกอันว่องไว ได้เหลือบไปเจอกระบะหนอน ซึ่งมีหนอนอยู่มหาศาล โอ้...พระเจ้า ถ้าใครชนมันกระเด็นมาทางกูเนี่ย..."จะเอามีด........มาแทงตัวตายเลย" กูทนไม่ได้...ถ้าจะให้มันมากระดืบๆบนตัว ฆ่ากันเลยดีก่า คิดดูดิ แค่เห็นตัวเดียวก็พอทนได้ถ้ามันไม่มาโดนตัว แต่นี่เป็นพันได้ หยึบหยับๆๆๆ คิดแล้วจะบ้าตาย
หลังจากฝ่าฝูงชนและฝูงหนอนมาได้ เราก็ได้กลับบ้านกันซะที เหนื่อยเป็นที่สุด ไปแข่งเดินมาราธอนได้เลยนะเนี่ย
ซมซานมาถึงบ้านก็อาบน้ำ...สบายตัวจริงเว้ย ลองกางเกง ลองเสื้อที่ซื้อมาใหม่ โอ้...Zip แตกหว่ะ....อะไรวะ!!! ตัวตอนที่ร้านก็zipเสีย ร้านนี้เป็นอะไรมากกะzipรึป่าววะ....เลยต้องเอาไปให้ร้านแถวบ้านเปลี่ยนzipให้เลย เสียอารมณ์เป็นที่สุด.....จากนั้นรอพี่ตุ๊ก เพื่อที่จะไปmeetingครูเป็ด 5555...ได้เจอครูเป็ดอีกแล้ว
รอแล้วรออีก ไม่มาซะทีสิน่า ไอ้พี่ตุ๊ก...หัดตรงเวลาซะมั่งสิ นัดไม่เป็นนัดเลย พับผ่าสิ...ยิ่งไปไม่เป็นอยู่ เพราะว่าครูย้ายไปอยู่ซะหน้ารามฯ ตูไปไม่เป็นโว๊ย..... กว่าพี่แกจะมาก็เลยเวลานัดไปสักครึ่งชม.ได้ (ไม่รอมาซะพรุ่งนี้เลยล่ะ) นั่งรถtaxiไป (เพราะเดี๋ยวพี่โอ เอาสองพี่น้องตระกูล ต. กลับมาส่งบ้าน) ระหว่างไปรถก็โคตรติด ติดแบบเจอแต่รถอ่า ไม่เห็นทีว่างบนถนนสักกะนิด พอไปถึง เจอคนหย่อมเล็กๆ (จะไม่ให้น้อยได้ไง ก็ครูเล่นบอกก่อน2วัน ใครมันจะไปปลีกตัวมาได้) มาถึงหวัดดีครู เจอพี่ๆยืนขนมมาให้กิน...เราก็กินๆๆๆๆๆ รอเวลา... สัก1ทุ่มครูก็ไปเริ่มmeetingคราวนี้คนน้อยมากๆๆ มีคนมาเล่นไม่กี่คนเอง แต่เพราะๆทั้งนั้นเลย แล้วครูก็บอกว่าจะมีconcert ครั้งที่2 ที่center point ราวๆพฤษภา ( ตูอดอีกแล้ว เพราะว่า..ไปฝึกงาน) ส่วนไอ้workshop "ร้องคาราโอเกะอย่างมืออาชีพ"ที่ครูเปิด ตูก็อดอีกแล้วเพราะฝึกงาน เสียดายจริงเดี๋ยวก็โดดมาซะหรอก
พอmeetingเสร็จครูก็ชวนๆไปกินข้าวกันแต่ว่าโดนแบ่งออกเป็นหลายๆๆสายแยกย้ายกันไป เราก็รีบไปหาไอ้พี่ตุ๊กที่รออยู่ แต่พอไปถึงมันกินเสร็จกันพอดีเลย check bill พอดี ไรวะ อดกินเลยยิ่งหิวๆอยู่ รู้งี้ไปกินกะครูด้วยดีก่า อุส่าต์เห็นว่ารอนานแล้วจึงมาหาที่ไหนได้ไม่รอกูกินเลย......เลยต้องกลับมากินก๋วยเตี๋ยวห่วยๆแถวบ้านเลย ช่างแย่หว่ะ
PS..ให้ครูเป็ดเซ็นหนังสือให้แล้ว 5555
แล้วก็ขี้เกียจถ่ายรูปเลยมีแค่3รูปเอง 3월 17일 นัดคุยกะจารย์นาถวันนี้นัดน้องแอร์กะไอ้เต้ ว่าจะไปคุยกะจารย์นาถเรื่องคะแนน เพราะมันช่างน่ากลัว ตรงที่ว่า "ตูต้องฝึกงาน " แล้วถ้าไม่ผ่านตูจะลงsummerไม่ได้
สรุปผลก็คือ...ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ กลางๆๆๆๆๆ แต่ที่น่าเป็นห่วงก็จะเป็นพวก น้องอร แอร์ ส้ม
แต่หลังจากพบจารย์เสร็จก็ตกลงกันว่าจะไปดูหนังกัน...แต่ต้องรอไอ้คุณชายเต้ก่อน....ได้ข่าวว่าlateสักหลายชม.ได้เนื่องจากคุณพระพี่ชายที่ดีนั้นต้องไปส่งน้อง(อันนี้ก็ไม่ว่าไร..เป็นพี่ที่ดี) แต่ก่อนหน้านั้นมึงตื่นสายไปชม.กว่าๆหลังจากที่ตูโทรไปปลุกอ่านะ..อันนี้สิน่าถีบ...แล้วพอโผล่หัวมาก็เจอตุ๊กตาหน้ารถด้วย..เป็นส้มนั่นเอง...จากนั้นก็เคลื่อนมวลๆๆๆๆ ไปcentral ลาดพร้าว จองตั๋วดูหนังได้รอบบ่ายสามครึ่ง...เหลือเวลาชมกว่าๆ ทำไรดีหว่า...คิดไปคิดมา..กินละกัน พวกเราจึงเดินไปหยุดที่หน้าร้านpizza แล้วก็คิดๆๆๆๆว่าจะกินหน้าไรดี...แล้วเราก็หันไปบอกเต้ว่าคิดออกแล้วว่าจะกินหน้าไร....กิน "หน้าม่อ halfกะ หน้าด้าน" ป่าวเต้...เท่านั้นแหละ น้องแอร์กะส้มขำซะอย่างกับว่าไม่เคยขำมาก่อน.. ส่วนเต้นั้นมองมาด้วยค้อนวงใหญ่เชียว กูไม่ผิดนะเต้....ก็หน้าแกมันไม่ดีเองอ่า....
หลังจากกินจนพุงกาง เราก็ได้เคลื่อนมวลกันไปเล่นgame กันที่ตู้เกมส์ ไม่รู้ว่ามันเป็นเกมส์หรือว่าเป็นหนังตลกกันแน่...เหมือนๆจะขำกันทุก..5วินาที (ทั้งๆที่เป็นแค่เกมส์จับผิดธรรมดาๆ) ขำซะจนท้องแข็ง ตัวแข็ง ใจแข็ง.....เฮ้ยๆๆ กลับมาๆๆ เข้าเรื่องๆๆๆ หลังจากเล่นเกมส์เสร็จเราก็ไปดูหนังเรื่องzatruraกันอย่างเมามันหนุกๆๆๆ มันๆๆๆ อันนี้ต้องพิสูจน์เองเล่าไม่ได้เดี๋ยวไม่มันส์ (แล้วจะมาด่าตู)....ดูหนังเสร็จ กะแยกย้ายกันกลับบ้าน...แต่ว่าเราเกิดว่างซะงั้น มองนาฬิกา พี่ต้นเลิกงานแล้วนี่หว่า....ไปหาพี่ต้นดีก่า...
เจอพี่ต้นที่ robinson รัชดา ได้กินข้าวฟรีอีกแล้ว 5555....นี่คือข้อดีของการเป็นน้อง (แต่มีข้อเสียเปรียบอีกบานเลยหว่ะ) ระหว่างกินๆๆๆๆ อยู่ พี่ตุ๊กก็โทรมาบอกว่า จะไปโยนโบว์ ไปป่าว เราก็แบบว่าอยากก็อยากนะ แต่ยังไปไม่ได้พี่ต้นยังคุยกะเพื่อนไม่เสร็จจะละทิ้งไปก็กระไรอยู่....เลยบอกไปอย่างเศร้าๆว่า เดี๋ยวกลับพร้อมพี่ต้นก็ได้....
กลับมาถึงบ้านโดนพี่ตุ๊กเย้ยว่า..."มีคนไปเล่นเต็มเลย ทั้งพ่อ แม่ พี่ตี๋ พี่โอ พี่ผึ้ง.....มันส์มากๆๆๆๆ..อดไปเป็นไงล่ะ" เศร้าเลยหลังจากพลาดท่าเสียทีโดนเย้ยซะงั้น.....ไว้หนีไปกะพี่ต้นกะเพื่อนพี่ต้นก็ได้วะ...แล้วจะมาเย้ยให้หนักกว่าเดิมอีก คอยดูดิ....
3월 16일 หลังจากไม่ได้แตะมาชาติเศษกลับมาเขียนอีกรอบหลังจากไม่ได้แตะมาชาติเศษ
มีหลายเรื่องมากมายที่อยากเขียนไว้...ทั้งเรื่อง trip , kaset fair , สอบ ,รายงาน ....อื่นๆอีกมากมาย....แต่เหมือนๆจะลืมๆไปบ้างแล้วเอาที่จำได้คร่าวๆละกัน
เรื่องแรกเลยละกัน.....เรื่องไรดีหว่า???? Tripละกัน.....
ไป trip major มาที่ไหนหว่า?? เหมือนจะปราณบุรีอีกแล้ว ก่อนหน้านั่นก็ไปช่วยค่ายเจนวิทย์...ที่ปราณบุรี สรุปคือไปมา2 ครั้งในรอบหนึ่งเดือน...วันเดินทางได้ข่าวว่ารถออกlateอีกแล้วหว่ะ....อยากใช้คติเพชรจริงๆเลยว่า "มาช้ากูทิ้ง" แต่คงทำได้ยากเพราะว่าคงไม่สามารถโทรเร่งหรือด่าได้เหมือนๆพวกแก.....ไปถึงตอนตีหนึ่งกว่าๆมั้ง...น้องๆก็โดนพี่ปี4ว๊ากซะงั้น งงเป็น...งงไปเลย (ไม่รู้จะเปรียบกับไรดี) จากนั้นก็แยกย้ายกันเข้านอน....
วันต่อมา...ตื่นมาแต่เช้าเชียวเว้ย...ไม่มีคัยตื่น....จะนอนกันไปถึงไหน(ได้ข่าวว่ากูเอง นั่นแหละที่ผิด นอนกันตี3 จะรีบตื่นไปทำไม) ก็มันไม่รู้จะนอนทำไมนี่หว่า...อาบน้ำไปเดินเล่นดีก่า......(ตอนอาบน้ำเล่าไม่ได้นะ...มันออกจะ..เอ่อ...อนาจาร 555) หลังจากสบายตัวจากการอาบน้ำแล้วก็ออกไปเดินเล่น ..เงียบจริงๆหว่ะ ไม่มีคัยตื่นหรือไง จนกระทั่งมาถึงlobby (เรียกว่างั้นดีป่าววะ...คือมันไม่ค่อยเหมือน แต่ก็คงใช่ของที่นั่นเค้าอ่า คือเป็นทั้ง lobby ห้องอาหาร ที่นั่งเล่น แล้วก็อารายอีกหลายๆอย่าง ) เดินมาถึง "โอ้..เจอสิ่งมีชีวิต...แล้ว" ดีใจประมาณนึง..ไหงไม่มีรุ่นกูเลยวะ...แอบเศร้าเล็กน้อย...เลยไปนั่งด้วย... นั่งไปนั่งมา เพื่อนๆเริ่มค่อยๆออกมาทีละเล็กละน้อย กินข้าว...นั่งอืดรอเวลาทำกิจกรรม
พอถึงเวลาทำกิจกรรม ก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก....ไปๆมาๆ อารายวะ กินอีกแล้ว...กินกันบ่อยจริง....ตอนกินข้าวเที่ยวก็จะมีการเล่นทีเผลอ โดยคัยมีsticker ติดใต้เก้าอี้ก็ต้องไปอวยพรโต๊ะคนอื่นๆว่า
"กินข้าวให้อร่อยนะ"555...เราไม่โดน... จากนั้นพอกินไปสักพัก..พี่โป่งเอาหมวกมาคืน แล้วจากนั้น ก็เจอคำสั่งว่า "คัยใส่หมวก ให้เก็บจาน" อ้าวซะงั้นนะพี่โป่ง...แกล้งกันได้ลง.... แต่เราก็ไม่ได้เก็บหรอกนะ คือว่ามันเป็นความเลวแบบบริสุทธิ์อ่า เข้าใจป่าว??? คือรถไอติมมา..ก็ด้วยความอยาก..ตามรถไอติมไป เพื่อนๆก็มารุมๆๆๆเออ กูจ่ายให้ๆๆๆ จากนั้นก็เดินกินไอติม รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนมีคนเดินเก็บจานผ่านหน้าไปแล้ว จึงนึกขึ้นได้ว่า
"กูลืมเก็บจาน"....หันไปฝากไอติมกะชา กะลังจะวิ่งไปเก็บ อ้าวไม่มีเหลือให้เก็บแล้ว.....โหอุส่าห์จะไปช่วยนะเนี่ย ไม่เคยคิดจะอู้เลย แต่ไอติมมันเป็นเหตุ
จากนั้นก็ไปทำกิจกรรมต่อ ล่วงเลยไปถึงเย็น เล่นน้ำสุดมันส์...
อาบน้ำ ซ้อมละคร....จากนั้นก็ถึงเวลากินอีกแล้ว ย้ำว่าอีกแล้ว ....
กินเสร็จก็เป็นการแสดงแสนสนุก 555.....
จากนั้นก็ต้อนน้องเข้านอน เพื่อพี่ๆจะได้จัดสถานที่บายศรี....
สถานที่สวยงามที่สุด บนหาดทราย วนๆๆๆ คิดได้ไงอ่า.....คนคิดอ่า ไปจัดสถานที่แต่งงานเหอะ ไม่ต้องมาเรียนpackแล้ว....
จากนั้นก็ไม่มีไร บายศรี เข้านอน รอกลับพรุ่งนี้ 5555
ต้องรีบจบอีกแล้ว เพราะว่าธุรกิจรัดตัว... ไว้จะมาเล่าไอ้ที่เหลือนะ.....
PS.อยากไปเที่ยวอีกแล้วหว่ะ.......แต่ไม่มีเวลาแล้ว เศร้าโคตร 12월 18일 ทุ่งดอกไม้อันตราย ภาค 2 เดินทางต่อไปหม่ำๆกันที่เขื่อนลำตะคลอง : ไม่มีเหตุการณ์อะไรคืบหน้า....แค่กินๆๆๆๆๆๆ...จนพุงไปเกยกะโต๊ะ
ไปน้ำตกเหวสุวัต : เดินทางๆๆๆ ถึงหน้าอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ก่อนอื่นต้องเสียค่าเข้าก่อนโดย เสียคนละ 20 และรถคันละ50 สรุปคือคันเรา เสีย 150 แล้วก็ขับรถมุ่งหน้าสู่น้ำตกกันโดยทางที่ขับนั้นเป้นทางขึ้นเขา อันสนุกสนาน แล้วก็ไปถ่ายรูปกันที่น้ำตก และน้ำตกก็เย็นสุดๆ(ไม่ได้เล่นหรอกนะ) แล้วก็เคลื่อนขบวนต่อ
มาถึงฟาร์มโชคชัย : คือทุกคนยังอิ่มกันอยู่เลยอ่า...ก็เลยเดินไปกินไอติมกัน อร่อยโคตรรรรรรรรรรรรรร จากนั้นก็เดินเที่ยวตรงของที่ระลึก แล้วเราก็ได้สมาชิกใหม่ในบ้านมา นั่นคือ "คุณวัว"..อย่าเพิ่งตกใจกันนะ ไม่ใช่วัวตัวเป็นๆหรอก มันใหญ่เกินไปเอามาไม่ไหว.คงตายก่อนถึงบ้านอ่า..คุณวัว..นี่คือตุ๊กตาวัวสุดแสนจะน่ารักน่ากอด นุ่มนิ่มสุดๆ แถมดมตรงท้องก็มีกลิ่นนมด้วยก็เพราะว่าคุณวัวเป็นวัวนมไง แต่ ตอนนี้กลิ่นมันชักจะหายไปหมดแล้วอ่า
หลังจากได้คุณวัวมาเราก็ตัดสินใจกันว่า ถึงเวลากินสเต็กสักที แล้วก็สั่งๆๆๆๆ นั่งรอสักพัก..กองทัพสเต็กชิ้นมหึมา ก็เคลื่อนขบวนมาที่โต๊ะ แล้วพวกเราก็ ........(ไม่สามารถบรรยายได้เนื่องจากไม่เหมาะสมกับเด็กและสตรีมีคัน และควรใช้วิจารณญาณในการไตร่ตรอง) หลังจากจัดการกับสเต็กแล้วเราก็ได้เคลื่อนขนวบกันกลับกรุงเทพ โดยมีพี่ตี๋ขับ อีกแล้วครับท่าน พี่ตี๋ขับหลงอีกแล้ว (เนื่องจากเป็นทางแยก พี่ต้นบอกไปทางซ้าย ส่วนพี่ตี๋บอกว่าไปทางขวา ก็ไงล่ะ ต้องไปตามคนขับจิ ว่าแล้วก็...หลงไงล่ะ ) และก็ต้องกลับรถอีกแล้ว 555 กว่าจะถึงบ้าน เกือบจะต้องติดอยู่ที่ฟาร์มแล้วไง
ปล. เพิ่งนึกได้ว่า ตอนกะลังจะออกจากเขาใหญ่ระหว่างขับอยู่ ก็ได้มีช้างตัวใหญ่ได้เรื่องเลยล่ะ เดินขึ้นมาบนถนน( ข้างๆเป็นหน้าผา มันมาได้ไงวะ...สงสัยมันจะเคยเรียนปีนเขามาก่อน) ตอนเราขับผ่านมันก็มายืนข้างๆถนน(ฝั่งตรงข้าม) เฉยๆ พอพี่ต้นโบกมือให้เท่านั้นแหละ คุณช้างตัวใหญ่ ก็เดินขึ้นมาบนถนน เลย กั้นรถยาวเป็นขบวนเลย แต่โชคดีที่เราผ่านมาเป็นคันสุดท้ายพอดีเลย จากนั้นก็ไม่รู้ว่าคุณช้างจะทำยังไงต่อไป แต่เราคิดว่าคันที่จอดอยู่หน้าคุณช้างคงเป็นกังวลน่าดู
ศัพท์วันนี้ :
กระด๊กกระด่ำ = ประมาณว่า ไม่มั่นคง กระโดกกระเดก
พ่อหลุดคำนี้มาตอนแม่ลองรองเท้า .... ช่างขำนะพ่อ ทุ่งดอกไม้อันตราย ตื่นมาแต่เช้า เช้าจริงๆนะ ตื่นตอนตี4กว่าๆแล้วก็หลับต่อ 555 แล้วมาตื่นอีกทีตี5ครึ่งอาบน้ำแต่งตัวแล้วล้อก็หมุนตอนประมาณ6โมงกว่าๆโดยจุดหมายปลายทางแรกคือไปตั้งต้นที่บ้านพี่นาย
ณ บ้านพี่นาย : ไปถึงสมากชิกทั้ง5 (พี่ต้น พี่ตี๋ ติ๊ก พี่แคร์ พี่เจ๊)ก็รอกันอยู่ในรถก่อน เพราะไม่ชัวร์ว่าหลังไหนกันแน่??? จนกระทั่งผู้ชี้ทางทั้งสองมาถึงนั่นคือ..พี่ตุ้ยและพี่แป้ง เราทั้ง5จึงได้พบทางสว่าง..เข้าไปก็ได้ปาท่องโก๋ กะ กาแฟ ประทังชีวิต ก่อนออกเดินทาง เพราะกองทัพต้องเดินด้วยท้องจิ ช่ายมั้ย
จุดมุ่งหมายแรก ทุ่งดอกทานตะวัน : ขับตามรถพี่ตุ้ย แต่พี่ตุ้ยก็ขับเหมือน"หนียังไงไม่รู้ แบบ ถ้าตามทันก็ตามมา" อะไรเงี่ย!! และรถพีตุ้ยก็หายไปจากวงโคจร จนกระทั่งพี่ตี๋พบรถพี่ตุ้ย เราก็ตามๆๆๆๆ แต่แล้วเราก็รู้สึกแปลกๆว่าทำไมมันจะขึ้นทางด่วนกลับบ้านเราวะ เราทุกคนจึงตัดสินใจว่า "พี่ต้นๆๆๆกลับรถๆ" เพราะว่าคันที่เราตามนั่นมันไม่ใช่รถพี่ตุ้ย...โห..พี่ตี๋ช่างแย่ จากนั้นเราจึงโทรนัดกันว่าจะไปเจอกันที่โลตัส ปากช่อง จากนั้นเราก็ไปถึงทุ่งดอกไม้อันตรายจนได้...อย่างเพิ่งงกันนะ ไปทุ่งดอกทานตะวันน่ะ ที่ว่ามันอันตรายก็ตรงที่ว่ามันมี "หนอน" เยอะมาก ประมาณว่ามีเทศกาลสัปดาห์หนอนนานาชาติหรือไง...ถึงอยู่กันเยอะขนาดนั้น..
แล้วพวกเราก็ถ่ายรูปกัน..โดยเรายืนแข็งเป็นท่อนไม้ ต้องถ่ายรูปห่างจากดอกมันประมาณ 1 คืบ (เดี๋ยวหนอนมันขึ้นหน้าจะทำไง..ก็คงเอาหินทุบ...หัวตายอยู่ตรงนั้นอ่า) จากนั้นก็ล้อหมุนอีกครั้ง
ปล.ต้องไปก่อนละ แล้วจะมาเขียนภาค 2 12월 4일 ค่ายอนุรักษ์ฯค่ายอนุรักษ์ธรรมชาติ
วนอุทยานปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
2-4 ธันวาคม 2548
วันศุกร์ ล้อหมุนเที่ยง ตอนแรกว่าจะไปเรียน micro ก่อนแล้วค่อยกลับมา แต่จนแล้วจนรอด ก็ขี้เกียจซะงั้น ชม.เดียว เทียวไปเทียวมา มันจะเสียเวลา ก็เลยเอาเวลาไปนอนรอเวลา....
ล้อหมุนเที่ยงตรงจริงๆหว่ะ เดินทางประมาณ 2 ชม. กระจ้อยๆ...ก็ถึง ถึงเสร็จได้เดินป่าsurveyเลยหว่ะ...มี3คนที่ไป เพชร เจ๊ แล้วก็เรา...มีพี่ป่าไม้พาเดิน...มีทางเข้า 3 ทาง ... ทางแรกที่เลือกเข้ามีป้ายว่า "ห้ามเข้า" แต่เจ๊บอกว่าเป็นconceptค่ายว่า "ที่ไหนห้ามกูเข้า" แล้วเป็นไง สะพานขาด...กะจะกระโดดลงไปแล้วล่ะ น้ำจะได้หมด..ทางจะได้โผล่ขึ้นมา...เลยต้องเดินย้อนกลับไปเข้าอีกทางเลยเป็นไงล่ะ...ว่าแต่เป็นการเดินป่าที่sexyที่สุด ถ้าถ่ายvdoได้นะ วางแผงขายได้เลย เพราะว่า เสียงซี๊ด...ซ๊าด..อู้..อ้า..ไป ตลอดทาง เพราะว่าขวากหนามทิ่มแทง เต็มไปหมด ไม่รู้จะด่าไงดีเลยหันไปหาต้นไม้หนามแล้วบอกว่า "เจ็บนะ"...ทางที่ผ่านๆมาต้องมุด คลาน เลื้อย ลองคิดสภาพ ขี้นเขา....ระวังหนาม ระวังยุง โดนหนามเต็มตัวจนไม่รู้ว่ารูไหนโดนจากต้นไหนแล้วเนี่ย...เพราะว่ากูคว้าเกือบทุกต้นเลย ขึ้นเขาแล้วลื่นคงมองไม่ทันหรอกมั้งว่า ต้นไหนมีหนามบ้าง...ถ้ากินน้ำตอนนี้นี่นะ...น้ำต้องไหลออกมาทางรูตามร่างกายแน่นอนอ่ะ...ขาขึ้นขาลงชันพอกันเลย เกือบ90องศาได้มั้ง...อยากจะเป็นแมงมุมซะจริงพับผ่าเหอะ...พอเจอที่ราบนี่แทบกราบจูบพื้นปฐพีเลย
กลับมาถึงค่าย...กินข้าว(อร่อยไปไหนอ่ะ..กับข้าวอ่ะ) จับbuddy ,ปอบ ได้takeน้องหวาน..ตอนได้มา น้องหวานคนไหนวะ...จะรู้ได้ไง แต่ะจนแล้วจนรอดก็รู้ละ...น้องเล่นกิจกรรม ฐานถึง4ทุ่ม อาบน้ำ นอน...(ไม่หลับหว่ะ) เห็นเจ๊หลับพริ้ม...โคตรอิจฉาเลย...หมดวันแรก
วันที่สอง ตื่นแต่เช้า...ข้าวต้มอร่อย(ไม่ได้กินข้าวเช้ามานานมากแล้ว) เตรียมออกเดินทางขึ้นเขาอีกรอบ แต่คราวนี้ เค้าถางให้อ่า..ลำเอียงชัดๆ...น้องๆก็เริ่มถามว่าไหนเมื่อวานบอกว่า ป่ารก เดินยาก หนามเยอะ ไม่เห็นยากเลย...เลยบอกให้มันมองไปตรงที่ไม่ได้ถางข้างทาง..แล้วบอกมันว่ากูเดินตรงนั้นน่ะ มันก็อึ้งๆไปว่าเดินกันยังไงวะ...ตอนเดินวันนี้ต้องดูเลยน้องทุย(ใส่เสื้อเหลืองกางเกงส้มสะท้อนแสง แบบว่า ถ้าหลงป่าหายังไงก็เจออ่า) ตัวเล็กๆเป็นbuddyตอนเดินป่า...จริงๆแล้วก็ต้องดูน้องๆหมดแหละ...เดินๆๆๆๆๆ ไปหยุดดูวิว โคตรสวย จะเสียใจมากถ้าไม่ได้มา แล้วก็เดินๆๆๆๆ แล้วไปกินข้าวที่ศาลเจ้าบนยอดเขา จากนั้นก็ลงจากเขาไปล่องเรือกลับไปหาดใกล้ๆที่พัก
เดินตามหาดเจอสิ่งที่น่าเสียใจเป็นอย่างมากเพราะว่าขยะเต็มหาดไปหมดแบบเก็บกันยังไงก็ไม่หมด อาจเป็นเพราะว่าน้ำเพิ่งท่วมไปก็เป็นได้ ขยะจึงมากองเต็มหาดไปหมด น้ำทะเลก็ดำ เห็นแล้วสลดใจอย่างมาก
กลับมาถึงค่าย ปล่อยน้องเล่นน้ำ...พี่ๆ(ที่มาช่วยเฉยๆอย่างเรา) นอน รอเวลากินข้าว...ขอบคุณลุงเป็ดเป็นที่สุด สำหรับ ปูม้าแสนอร่อย 20โลได้ กินกันซะเอียนเลย แรกๆก็โอ้ปูม้า...กินกันเหอะๆๆ หลังๆเริ่ม ปูม้ายังไม่หมดอีกหรอวะ ไปซะงั้นอ่า...คือลุงกะให้กินกันจนเดินเอียงๆเลยว่างั้นเหอะ กินเสร็จก็ไปเดินทางศึกษาธรรมชาติรอบดึก น้องเดินเป็นกลุ่มๆ ส่วนเราเดินกะเพชรสองคน โคตรน่ากลัว ทางก็มืด ต้องใช้ไฟฉาย เงียบๆหวิวๆ มีแต่ต้นโกงกาง เต็มไปหมด ลองคิดสภาพเดินป่าตอนดึกๆ เสียงใบไม้ไหวๆ เสียงสัตว์นิดๆหน่อยๆ หิ่งห้อยๆๆ น่ากลัวสุดๆ เดินไปไม่เจอใครเพราะว่าเดินสวนทางกะน้อง (น้องยังมาไม่ถึง) เดินยามกันหลายรอบมากๆๆๆๆๆๆ จากนั้น กลับไปขอยากิน หลับสบาย...จบวันที่สอง
วันกลับแล้ว ตื่นแต่เช้ากินข้าว สุดแสนอร่อย เก็บของ เดินทางเมื่อวานอีกรอบ แล้วก็กลับ....
ข้อคิดดีๆที่ได้จากค่าย
1.OFF เป็นสิ่งสำคัญมากๆๆๆ เพราะยุงเยอะมากมาย โดนแล้วอย่าเกาเอายาหม่องโปะ..เพราะยิ่งเกาก็ยิ่งคัน พอเป็นแผลมาฉีด OFFอีกทีเท่านั้นแหละ...แสบถึงใจเชียวหล่ะ
2.การเดินป่าพกส้มแทบน้ำ กินตอนเหนื่อยๆชื่นใจกว่าน้ำเย็นๆ 100เท่า แล้วเวลากินน้ำให้อมไว้ในปากแล้วค่อยๆกลืน จะได้ไม่จุก
3.มันส์..พะยะคะ...ประสบการณ์ราคาต่ำ ที่หายาก
ขอบคุณ
เจ๊ น้องเจนวิทย์ น้องๆstaffทั้งหลาย ที่จัดค่ายดีๆ
เพชร ที่ชวนไปนะเว้ย
พ่อ แม่ ที่สนับสนุนทุนทรัพย์
ตัวเอง ที่ตัดสินใจไป |
|
||||||||||||||||||||||
쪽지 보내기
RSS 피드 구독
친구에게 소개하기
Live.com에 추가
온라인 인맥에 추가
알림 서비스 등록
|
|
